نوشتن دلیل نمی‌خواهد…

خسته جان!
نامه نوشتن، فارغ از اینکه برسد یا نرسد، یا برای چه کسی باشد، آب روی آتش است؛ مقدس است و درمانگر. در روان‌شناسی، نوشتن را «برون‌ریزی ایمن» می‌نامند؛ لحظه‌ای که هیاهوی درونت را بی‌پرده روی کاغذ می‌آوری، بی‌آنکه قضاوتی در کار باشد. کلمات، سنگینی احساسات را از شانه‌هایت برمی‌دارند، به رنجت شکل و معنا می‌بخشند و به تو امکان می‌دهند از فاصله‌ای امن، دوباره به خودت بنگری. حتی اگر نوشتنِ خصوصی باشد اضطراب را کاهش می دهد، تاب‌آوری را تقویت می کند و فرآیند بهبود روانی را شتاب می بخشد.

کلماتی که از دل تو برآمده‌اند، اگر با همدردی دیگران درآمیزند، معجزه می‌کنند. شنیدنِ «من هم چنین روزهایی را گذرانده‌ام» از زبان کسی که درد تو را می‌فهمد، به تو اطمینان می‌دهد که در این مسیر تنها نیستی. نوشتن، پلی می‌شود به گفت‌وگو؛ گفت‌وگویی که می‌تواند آرامشی عمیق و امیدی تازه در دل هر دو طرف بکارد.

پس بگذار نوشته‌هایت، حتی اگر از دل تاریکی آمده‌اند، چراغی برای دیگران باشند.